عمل و نسب
من اءبطابه عمله لم يسرع به نسبه ح /23
ترجمه : كسى كه به خاطر كردارش عقبمانده است ، با اتكاء به اصلو نسب ، نمى تواند پيش بيفتد.
شرح : انسان بايد كردار نيكو داشتهباشد، و تنها به اتكاء كردار خود، بهسوى آسايش دنيا و سعادت آخرت پيش برود. زيرا در قانون الهى ، كردار هيچكس را به بستگان و نزديكان او نمى دهند.
ما، در تاريخ اسلام مى بينيم كه حتى فرزندان امامان معصوم نيز، با آنكه پدرشان ولى خدا، و پيشواى مسلمانان بوده اند، از سزاى كردارخود، در امان نمى مانند. مثلا،پس از رحلت حضرت امام حسن عسكرى (ع )، پسر بزرگتر آن حضرت امام زمان (ع ) را پايمال كند، و خود رهبرى مسلمين را به عهدهبگيرد. ولى خداوند او را رسوا كرد، و با آنكه پدرش و تمام اجدادش امام و معصوم بودند، خود او گمراه شد و نتوانست از اصل و نسب شريفى كه داشت ، استفاده كند و پيشبيفتد. و علت اين امر آن بود كه وى كردارخوبى نداشت و به همين دليل در دنيا و آخرت عقب افتاده بود.
پس انسان ، نمى توان به پدر و مادر و اجداد شريف و بزرگوارش ، كه درتقوى يا علم ياهنر احترام و اعتبار داشته اند، متكى باشد. و نمى تواند به اتكاء آنها، به كردارخود بى توجهى كند. يعنى عبادت وبندگى خداوند را بجاى نياورد، و براى پيشرفت زندگىرستگارى آخرت خود هيچ كارى انجام ندهد، ولى بخاطر اصلو نسب خود، منتظر باشد كه در اين دنيا به منزلت و احترام برسد، و در آن دنيا هم پاداش نيكو بگيرد.