مسئوليت وعده
المسئول حرحتى يعد ح /336
ترجمه : كس كه از او درخواستى مىشود، تا زمانى كه وعده انجامش را نداده باشد، آزاداست .
شرح : اسلام ، درباره وفاى به عهدسفارش بسيار كرده است . تا جايى كهگفته مى شود: يكى از تفاوتهاى مسلمان با ديگران ، در اين است كه مسلمان ، وقتى براى انجام كارى قول بدهد، ديگر به هيچ قيمتىنبايد از انجام قولوعده خود، شانه خالى كند.
بدين ترتيب ، مسلمان بايد به شدت مراقب قول و قرارهاى خود باشد، و بابى توجهى به عهد ووعده هايش ، خود را نسبت به دستورهاى اسلام ، بى اعتناء نشان ندهد.
پس هرگاه ، كسى از شما در خواستى كرد، نبايد نسنجيده و بدون انديشه وحساب ، و عده انجامآن را بدهيد. بلكه بايد به خوبى فكر كنيد و ببينيد كه آيا توانايى انجام آن را داريد يا نه . چون اگر وعده يى بدهيد و بعد، ازعهده انجامش برنيائيد، كسى كه به او وعدهداده ايد، به اطمينان قول شما، در انتظار كمك و مساعدت شما مى ماند، و براى حل مشكل خود، دست به اقدام ديگرى نمى زند و اگرشما وعده خود را انجام ندهيد، ممكن است بهآن شخص و زندگى فردى و خانوادگى و اجتماعى اش ، لطمه هاى جبران ناپذير وارد آيد و مسلمان مؤ من ، هرگز راضى نمى شود تابرادر و خواهر دينى اش ، بخاطر بدقولىاو، لطمه ببيند.
امام عليه السلام ، براى آن كه ارزش و اهميت خوش قولى ، و زشتى بدقولى را نشان دهد،در اين كلام ، موضوع را به شكل تازه يى مطرح كرده است . حضرت مى فرمايد: وقتى از شما درخواستى مى شود، تا زمانى كه قول انجامش را نداده ايد، آزاد هستيد كه انجامآن كار را قبول كنيديا قبول نكنيد. اما همينكه وعده انجامش را داديد، ديگر آزاد نيستيد، بلكه خود را به صورت بنده كسى درآورده ايد، كه بايد برايشكارى انجام بدهيد.
يعنى انسان ، در برابر قول و قرارى كه مى گذارد، آنقدر مسئوليت پيدامى كند كه گويى بهصورت بنده قول و عهده خود در آمده است ، و هيچ چاره يى ، جز انجام آن ندارد.