نرم خويى زمينه دوستى
من لان عوده كثفت اءغصانه ح /214
ترجمه : كسى كه درخت وجودش ، چوب نرمباشد، شاخه هاى انبوه و فراوان ، از آن سرمى زند.
شرح : امام عليه السلام ، در اينكلام نغز و پرمعنى ، انسان را به درخت تشبيهفرموده است ، و دوستان انسان را، مانند شاخه هاى درخت دانسته است .
در ميان درختان ، آن درختى كه جنس چوبش ، نرم تر باشد، شاخه هاىبيشترى از آن سر ميزند.و درختى كه پرشاخه تر است ، اولا سايه گسترده ترى دارد كه عده بيشترى ميتوانند در آن بياسايند، ثانيا ميوه هاى بيشترىميدهد كه باز، ديگران ، فايده بيشترى ازآن مى برند. در نتيجه ، چنين درختى ، از توجه و مراقبت بيشترى هم برخوردار خواهد شد، و بيشتر به آن رسيدگى خواهند كرد. انساننيز، اگر درخت و جودش نرم باشد، يعنىاگر نرمخوى و خوش اخلاق و مهربان و گشاده رو باشد، شاخه هاى بيشترى خواهد داشت ، يعنى دوستان بيشترى گرد او جمع خواهندشد. در نتيجه هم دوستانش از او محبت خواهندديد و هم خود او از توجه و محبت عده بيشترى برخوردار خواهد شد.