خطبهاى از امام كه نشانگر دريافت ژرف او از سرشت آفرينش و احوال دنياست .
اى مردم شما در اين دنيا آماج تيرههاى مرگ و ناگواريهائيد كه خوردن و آشاميدنش گلوگير است . و هر بهرهاى كه از آن برگيريد بهرهاى ديگر را از دست ميدهيد و هر روز كه از عمر خود را دريابيد روز ديگرتان نابود مىشود و آنچه از اين خوان ناپايدار بخوريد ، سهمى از روزى خود را از دست ميدهيد و هر اثرى از آن را كه زنده بداريد اثرى ديگر در برابرتان مىميرد و آنچه از آن تازه بداريد ، بخشى ديگرش بكهنگى ميگرايد و اگر گياهى در اين كشتزار برويد با زردروئى به دروگاه مىافتد ، پيشينيان كه ريشهها بودند در گذشتند و ما كه شاخههائيم باقى مانديم و شاخهها هم
پس از گذشت ريشهها پايدار نمىمانند .